کی میتونه قضاوت کنه که نیت مهمتره یا عمل؟؟؟؟
من میگم اونایی که ناآگاهانه و بدون هیچ قصد و غرضی دیگرونو آزار میدن، اساساْ نفرتانگیزتر از اونایی هستن که با قصد و غرض و نقشهی قبلی میان سراغت تا حالتو بگیرن!
خیلی غریبه! شاید تو نگاهِ اول، هر دو مورد یه اندازه آسیب بهت بزنن، اما...
تو مورد دوم بهراحتی به خودت حق انتقام میدی!!! ولو اینکه برای جلوگیری از بالاتر رفتن مجموع اعصابخوردی موجود در عالم، هیچ وقت دست به انتقام (حداقل بهطور آگاهانه) نزنی، اما همین فکرِ اینکه حقِ انتقام داری (و مثلاْ داری میبخشی و بزرگواری میکنی!!!) چهقدر لذتبخشه!
اما تو مورد اول، فکرشو بکن، دائم فکر نوعی انتقام تو سرت میآد ولی بیشتر از اون، سرزنشِ خود بهخاطر فکرِ یه انتقامِ بیجا آزارت میده و اینبار با اینکه دست به کاری نمیزنی، ولی هیچجوری از لذت بخشش هم برخوردار نمیشی چون حق انتقامی به خودت نمیدادی.
۱) اطرافیان و دوستانِ من، همه مهربان و بیغرضند!!
۲) شاید من از تمامِ آنها نفرتانگیزتر باشم.
۳) چندگاهی است هوسِ دشمنِ با قصد و غرض در سرمان افتاده ...